پیر خرفت! (به بهانه روز پدر)
امیر هاشمی مقدم: انصافنیوز
...در این کتاب خاطرات و سرگذشت برخی سالمندان آمده که فرزندان ترکشان کردهاند؛ برخی دیگر آواره و کارتنخواب شدهاند؛ برخی از فرزندانشان کتک میخورند؛ برخی دیگر را فرزندانشان بردهاند در مکانهای عمومی همچون امامزاده صالح تجریش و رها کردند؛ برخی دیگر فقط خانه فرزندانشان را برای شبمانی دارند، اما فرزندان از آنها میخواهند که دیگر به خانهشان نروند؛ برخی با پیشنهاد خودشان به خانه سالمندان رفتهاند، اما فقط برای اینکه سربار فرزندان نشوند؛ این گروه اخیر گاهی روزها و هفتهها چشم به راه بازدید و سرکشی فرزندان میمانند؛ یا دوست دارند برای برخی مناسبتها آنها را برای یک روز هم که شده به خانه ببرند تا در کنار فرزندان و نوهها جشن بگیرند؛ برخیشان همچنان مجبورند کارگری، دستفروشی یا حتی گدایی کنند تا شکمشان را سیر کنند؛ بسیاریشان چون دچار فراموشی شدهاند یا نمیتوانند تند صحبت کنند، ترجیح میدهند سکوت کنند تا تمسخر نشوند...
...
امیر هاشمی مقدم: 
امیر هاشمی مقدم
این یادداشت را 
این یادداشت را برای ویژهنامه هشتمین سالگرد
فعالیت وبسایت انسانشناسی و فرهنگ نوشته بودم که به تازگی منتشر شده است. خواسته
بودند یک تصویر نوستالوژیک هم همراهش بفرستیم که من عکسی مربوط به سال 1372، زمانی
که در مدرسه راهنمایی شهید دامنپاک زرینشهر (اصفهان) پیشنماز بودم را فرستادم.
استراحت اجباری این خوبی را دارد که آدم به کارهای عقب افتاده اش می رسد. از جمله این کتاب که از سال 1386 تاکنون نیمه کاره مانده بود را تمام کردم و اکنون نزدیک دو ماه است که منتشر شده است. البته معرفی اش حدود یک ماه پیش روی 
مراسم رونمایی از کتاب «انسان شناسی گردشگری» در روز پنجشنبه مورخ 30 آذر 1391 در اتاق کنفرانس موسسه آموزش عالی مازیار برگزار خواهد شد (اتاق شماره 19). این مراسم از ساعت 14 آغاز خواهد شد و به ترتیب شامل صحبت نویسنده کتاب (امیر هاشمی مقدم)، معرفی و نقد کتاب (توسط دکتر قلیچ) و فروش با 40% تخفیف است.
امروز، سی و یک سالم کامل شد. همین دیروز بود که درباره سی سالگی ام نوشتم و گویا دو روز پیش هم بیست و نه ساله شدم. چرخه زندگی با شتاب به پیش می رود و ما انسانها هم هر روز بر تلاش مان برای عقب نماندن از این چرخه می افزاییم. تلاش کردن امری پسندیده است؛ مشکل اینجاست که هرگز به مقصد نمیرسیم. همه مان عجله می کنیم و آخر سر هم چند کار انجام نداده باقی می ماند. اما از عجله کردن، به تعبیر جامعه شناسی چون مرتن، تنها مناسک اش باقی مانده است. حالا در فرهنگ ما اینگونه رایج شده که کسی کاری انجام نمی دهد؛ اما همه عجله دارند. خودشان هم نمی دانند...
...پدرم که هشتاد و اندی سال دارد (و عمرش دراز باد!) همیشه میگفت از بزرگترهایش شنیده که اجداد ما حدود 30 -120 سال پیش از روستایی به نام «کِلِسّون» (Kelessun) در استان فارس کوچ کردهاند. اما هیچی درباره این روستا نمیدانست. خیلی دوست داشتم بدانم این کلسّون کجاست. در دوره دانشجویی، آنقدر از بچههای استان فارس درباره این روستا پرسیدم تا بالاخره فهمیدم روستایی است بین شیراز و اردکان (اردکان استان فارس؛ نه آن اردکان استان یزد). این بار که رفته بودم شیراز، از پیش برنامهریزی کردم که هرطور شده باید بروم و این روستا را از نزدیک ببینم و ته و تویش را در بیاورم. شاید ما بهطور ژنتیکی، باید مدام در سفر و گشت و گذار باشیم...
امیر هاشمی مقدم: