امسال نیز همچون سال گذشته و همه روزهای نزدیک به نوروز در پنج سال گذشته، درباره ماهی های زبان بسته می نویسم. سخنانم درباره اینکه حضور ماهی قرمز بر سر سفره هفت سین، سنتی ایرانی نیست و حدود هشتاد سال پیش از سنتی متفاوت در چین، وارد فرهنگ ایرانی شد؛ هر ساله جان بیش از هفت میلیون قطعه ماهی قرمز زبان بسته را می گیریم، آن هم موجودی که عمر طبیعی اش بین 25 تا 40 سال است؛ حتی اگر زنده هم نگه شان داریم، زندانی کردن آنها در تنگی بسیار کوچک و به دور از محیط طبیعی زندگی ماهیها اصلاً اخلاقی نیست؛ که این موجودات نسبت به تکان شدید، نور آفتاب و... بسیار حساس و آسیب پذیرند و... در اینجا در وبلاگم در دسترس است. برخی افراد ادعا می کنند که فشار برای نخریدن ماهی قرمز، منجر به ایجاد بازار برای گونه هایی دیگر همچون سمندر و لاک پشت شده است. به نظرم هیچ ارتباطی بین این دو وجود ندارد. استفاده از جانوران جدید در سفره های هفت سین، تنها یکی از گزینه های پر زرق و برق کردن (اگر عامل چشم و همچشمی را نادیده بگیریم) سفره ها است. همچنین سال گذشته یکی از استادان تاریخ ایران باستان انتقاد وارد کرد که سنت ماهی برای نوروز در ایران باستان هم وجود داشته است. البته بی تردید بر اساس نمادهای به جا مانده، ماهی در فرهنگ ایران باستان جایگاه ارزشمندی داشته است؛ اما در هیچ منبعی نمی توان سراغ از حضور ماهی زنده و اسیر (چه قرمز و چه رنگ و نژاد دیگر) بر سر سفره یافت. به هرحال دوباره تکرار می کنم که حتی اگر اسارت ماهی قرمز بر سر سفره هفت سین، سنت باستانی ایرانی هم باشد (که بی تردید نیست)، از نظر اخلاقی به هیچ وجه پذیرفتنی نیست.

امسال با همکاری یکی از دوستانم (آقای کامبیز قلیخانی) که خودش از طرفداران محیط زیست جانوران است، تقویمی طراحی کردیم که هر ماه سال، به عنوان تصویر پس زمینه رایانه قرار می گیرد و در هر ماه، به یکی از موضوعات مرتبط با حقوق حیوانات پرداخته شده است. ضمن سپاس بیکران از ایشان برای همکاری همه جانبه شان، برای سهیم شدن در این فعالیت سازنده و اخلاقی، این سالنامه را از اینجا و یا اینجا و یا از اینجا دانلود کرده  و از طریق ایمیل و شبکه های اجتماعی، به دوستان خود نیز آنرا پیشنهاد دهید.

سال خوبی را برای همه دوستداران حیوانات و کسانی که به حقوق جانوران احترام می گذارند، آرزومندم.