یک بازاندیشی در مفهوم مکانهای «توریستی»

...در شرایط فعلی که برنامه­ریزی­ها اصولی نیست و دست به دست مسافرتهای بی­برنامه داده است، شاید فعلاً ساده­ترین راه این باشد که اگر روستای­مان را دوست داریم؛ اگر به طبیعت شهرمان علاقمندیم؛ اگر همچنان احساس می­کنیم که فرهنگ­مان برای­مان ارزشمند است؛ اگر مشتاقیم تا همچنان مکانی قابل زندگی داشته باشیم، بهتر است دور «توریستی» شدنش را خط بکشیم...

این نوشتار پیش از این در تارنمای انسان شناسی و فرهنگ به آدرس: http://anthropology.ir/node/12238منتشر شده بود.

باید من رو ببخشی؛ آدم عقده­ای

جنگل و آب­گرم بلیران

تازه از گردش امروز برگشته­ام. با چند تن از دوستان و همکاران رفته بودیم جنگلهای بلیران (Baliran) آمل. زمستان بود و هوا سرد؛ اما آبگرم گوگردی در حوضچه طبیعی وسط جنگل، که به جز بومیان محل کمتر کسی آنرا می­شناسد، زمستان را بهاری می­کرد. حدوداً یک ماه پیش، همکار باستان­شناس گروه، آقای صفری، عکسهای گردش­شان در جنگلهای بلیران را نشانم داد. به­جز دست­نخورده بودن منطقه، دو نکته برایم خیلی جذاب بود: یکی آبگرمی که وسط جنگل و در میان درختان بود؛ و دیگری غار دست­کندی که گویا محل زندگی انسانهای پیش از تاریخ بوده است...

فرزندان ما هم حق دارند؟

در اینجا نمی­خواهم درباره سگهایی سخن بگویم که برای تفنن، پوست­شان را زنده زنده می­کنیم؛ گربه­هایی که آتش­شان می­زنیم؛ ماهی­هایی که زنده زنده، بدن­شان را در روغن داغ، سرخ می­کنیم و در حالی که هنوز دهان­شان باز و بسته می­شود، جلوی مشتری می­گذاریم؛ و هزاران وحشی­گری دیگری که کافی است واژه­هایی «چون شکنجه و آزار خیوانات» را در اینترنت جستجو کنید تا میلیونها تصویر، فیلم و نوشته درباره­شان ببینید. کسانی که این کار را می­کنند، درنده­هایی هستند که فعلاً روی سخنم با آنها نیست. در اینجا تنها می­خواهم بازاندیشی کوتاهی داشته باشیم درباره رفتارهای خودمان نسبت به جانوران. یا گاهی سکوت­مان. و گاهی هم جملات نغزی که می­گوییم و گمان می­کنیم با این جملات، از جانورن دفاع کرده­ایم. این جمله را بسیار شنیده­ایم که فرزندان ما هم حق دارند دریای پاکیزه را ببینند؛ آنها هم حق دارند جنگل زیبا را ببینند؛ آسمان آبی را ببینند؛ هوای تمیز را تنفس کنند؛ جانوران و ماهیهای گوناگون را ببینند؛ سزاوار نیست که فقط عکسهای این جانوران را در کتابهای­شان دیده و درباره آنها در کتابهای­شان بخوانند.

شهید جاوید: درباره فلسفه قیام امام حسین

این نوشتار، طولانی­ترین نوشتار کل دوره وبلاگ­نویسی­ام شد. البته نقد کتابهایی نوشته بودم که حجم­شان بیش از این بوده باشد و در وبلاگ هم منتشر نمودم؛ اما آنها را برای نشریات ویژه نقد کتاب می­نوشتم و مخاطبانش عمدتاً منتقدان حرفه­ای کتاب بودند. اگرچه آنها را هم بر روی وبلاگم منتشر کرده­ام، اما این معرفی کتاب را تنها برای وبلاگم نوشته­ام. بنابراین پیشاپیش از طولانی بودن آن پوزش می­خواهم. برای کسانی که حوصله خواندن نوشتار طولانی ندارند، همینقدر توضیح می­دهم که در این کتاب، بسیاری از تحریفاتی که درباره قیام امام حسین وجود دارد، مورد بررسی و نقد قرار گرفته است که عمده­ترین آنها، آگاهی امام حسین از شهادت خویش در طول این سفر و در دشت کربلا بود و اینکه خانواده­شان را هم با خودشان آورده بودند تا پس از شهادت، به اسارت برسند و آبروی بنی­امیه برود. برخلاف اینها، نویسنده معتقد است شهادت امام حسین بیش از آنکه دستاورد داشته باشد، پیامدهای منفی داشت. ضمن آنکه مردم کوفه را برخلاف عقیده رایج، بی­وفا نمی­داند و ویژگیهای آنها را همانند بسیاری از دیگر مردم، طبیعی ارزیابی می­کند. همچنین این سخن که برخی از یاران امام حسین در شب عاشوراء ایشان را تنها گذارده و رفتند نیز دروغ است. این کتاب به بسیاری از دیگر انحرافات نیز پاسخ داده است. البته من هم تنها به برخی از این انحرافات پرداخته­ام و دانستن درباره همه آنها، خواندن اصل کتاب را الزامی می­کند. به­ویژه برای آنان که به مبحث قیام امام حسین و انحرافات عاشوراء علاقمندند. به­هرحال اگر به این مبحث علاقمندید، می­توانید مرا در این نوشته همراهی فرمایید. عمدتاً مطالبی را در این نوشتار گزینش کرده­ام که تاکنون نشنیده­اید و بنابراین برای­تان جالب خواهد بود...

...با وجودی که روز پنجشنبه بود، فقط دو-سه جوان برای بازدید از آنجا آمده بودند که آنها هم گویا اهل همان اطراف بوده و قصدشان پیک­نیک بود و نه بازدید. راه افتادم به سوی پایین دره. در بین راه، یک درخت زالزالک (یا به قول اصفهانی­ها: کوج kevej) قرمز بین راه بود که میوه­های خوشمزه­ای داشت و جای­تان باز هم خالی. بعد راه را ادامه دادم تا ته دره. اینجا یک رودخانه گل­آلود بود که پل آهنی بسیار باریکی از روی آن عبور می­کرد...

پس از انتشار نوشتار اسطوره زدایی از زندگی استادان بر روی سایت انسان شناسی و فرهنگ، و سپس بر روی وبلاگم، برخی از دوستان نظرات شان را کتبی یا شفاهی بیان کردند. در این میان، همکار گرامی و ارجمندم جناب آقای پارسایی نیز نکاتی را بر آن مقاله افزودند و برای انتشار در وبلاگ، در اختیارم قرار دادند. آنچه در ادامه می خوانید، نوشته ایشان است:

...

آبشار گیسو

...به صخره­ای بلند می­رسی که به صورت نیم­دایره، از سه طرف تو را در بر گرفته است. آب از درزهای صخره بیرون می­آید. مهمتر از همه، نقطه­ای است که صخره سوراخ است و آب از آنجا با فشار بیرون می­آید. ارتفاع این آبشار اصلی، 6-5 متری می­شود. به تمام صخره­ای که آب از آن فرو می­ریزد، گلسنگ روئیده است. اما افسوس و صد افسوس از انسان­هایی که به جز جلوی دماغ خودشان، چیزی دیگر نمی­بینند. ظروف یکبار مصرف، بطری­های آب معدنی و نوشابه و انواع زباله­های تجزیه­ناپذیر دیگر، چیزی است که در اطراف آبشار، چشم را به شدت می­آزارد. بخشی از زباله ها را جمع کرده و از آنها عکس گرفتم...

قربانی

...قربانی کردن این جانوران بیگناه اما تنها محدود به عید قربان نیست. در هر عیدی و به هر بهانه ای، این جانوران باید قربانی جاه طلبی های ما باشند. کسی بمیرد، گوسفند قربانی می­کنند و نوزادی متولد شود، باز هم گوسفندی دیگر. کسی را اگر چشم بزنند، گوسفند برای رفع بلا قربانی می­کنند و آن یکی اگر نذر و نیاز داشته باشد، برای برآورده شدنش گوسفندی دیگر به خاک و خون کشیده می­شود. زنی که به خانه شوهر می رود، گوسفند جلوی پایش قربانی می کنند و دیگری اگر به کربلا و مشهد و سوریه برود یا برگردد، باز هم گوسفند است که قربانی می شود. اگر چپ بروی، گوسفندی دیگر و اگر به راست بیایی، باز هم یک گوسفند دیگر... 

«استاد! چند سالتونه؟»؛ «استاد! ازدواج کردین؟»؛ «استاد؛ اون حلقه توی دست راستتون واسه چیه؟ نامزد کردین؟»؛ «استاد! اهل کجائین؟»؛ «استاد! شب با بچه­ها میریم کافی­شاپ. شما هم بیاین»؛ «استاد!.. استاد!... استاد!...» اینها تنها بخشی از پرسشهایی است که دانشجویان از من و دیگر همکارانم می­پرسند. پسر و دخترش هم فرقی نمی­کند. از قضا و برخلاف تصور، پسرها بیشتر این پرسشها را می­پرسند. به هرحال، این موضوع باعث شد تا مقاله ای تحلیلی در این باره در سایت انسان شناسی و فرهنگ منتشر کنم که در ادامه، می خوانید:...

امروز، هفتم آبان ماه، آنگونه که برخی می گویند، برابر است با زودروز کورش بزرگ؛ مردی که درباره بزرگ­منشی و ویژگیهای برجسته انسانی­اش، اندیشمندان ایرانی و بیگانه بسیار سخن رانده و نوشته­اند. حتی مورخان یونان که بزرگترین جنگها در آن دوران بین این دو کشور رخ داده است نیز، نتوانسته­اند بر این وِیژگیها چشم­پوشی کنند. کورش را به روایتی، همان حضرت ذوالقرنین که در روایات عبری و اسلامی درباره­اش بسیار سخن رفته است می­دانند. کورش همان فرمانروایی است که برای نخستین­بار، کشورگشایی­هایش با کمترین خشونت، و با بیشترین احترام به دین و فرهنگ سرزمینهای شکست­خورده همراه بود. همو که بر خلاف پادشاهان دیگر ...

آسیب­ شناسی گردشگری رویدادهای فرهنگی

رویدادها می­توانند در دسته­هایی همچون رویدادهای ورزشی، دینی، فرهنگی، و... بخش­بندی شوند. بی­تردید گردشگری رویدادها، با توجه به تنوع و گستردگی رویدادهای گوناگون در ایران، دارای توانمندی­های بسیاری است. اگرچه گردشگری رویدادها می­تواند با جلب افکار عمومی و به­ویژه گردشگران، مایه توجه بیشتر به رویدادها و در نتیجه زنده ماندن آنها شود، اما از دیگرسو می­تواند به اصل رویدادها نیز آسیب برساند. نگارنده این نوشتار، با توجه به زمینه مطالعاتی خود، تنها به آسیب­شناسی رویدادهای فرهنگی می­پردازد...

این نوشتار را بر روی سایت انسان شناسی و فرهنگ (http://anthropology.ir/node/10942) منتشر کرده ام.

جزیره آبسکون: آخرین پناهگاه سلطان محمدخوارزمشاه از دست مغولان

جزیره کمتر شناخته شده آبسکون، که امروزه آشوراده می نامندش، همان است که سلطان محمدخوارزمشاه از دست مغولان به آنجا پناه برد. و تا پایان زندگی اش در همانجا با بیماری دست و پنجه نرم کرد و نهایتاً نیز در همانجا مرد. در اینجا می توانید شرح بازدید یک سال و نیم پیشم از جزیره را بخوانید

...

انسان شناسی گردشگری: دعوت به همکاری

سایت انسان شناسی و فرهنگ (www.anthropology.ir) به عنوان پربازدیدترین سایت علمی کشور، به تازگی شاخه تویسم را نیز اضافه کرده است. تاکنون و پیش از این نیز چندین مقاله (عمومی) از  مقالات کلاسی و درسی دانشجویانم را در این سایت منتشر کرده بودم. به دانشجویان پیشنهاد می کنم مقالات کلاسی خود را چنانچه اعتبار علمی دارند، برای انتشار در این سایت در اختیارم قرار دهند. برای آشنایی کوتاه با انسان شناسی گردشگری، مقاله کوتاهی که در این باره در سایت انسان شناسی و فرهنگ منتشر کرده ام را در اینجا می توانید بخوانید:...

اندر احوالات آوردن پسر به خانه!

دفعه پیش، درباره آوردن دختر توی آپارتمان­مان و مصائب دنباله­اش برای­تان روضه­خوانی کردم (که می توانید در اینجا بخوانیدش). و اما این­بار، طوطیان شکر شکن شیرین­گفتار، از آوردن پسر به آپارتمان چنین حکایت کنند که...

توی طبقه­ای که خانه من هم همانجاست، به تازگی دو دختر دانشجو ساکن شده­اند. هنوز وسایل­شان را درست توی خانه نچیده بودند که...

انتقاد، توهین، تهمت

خیلی وقت است چیزی ننوشته­ام. دیروز به­طور همزمان، سه تن از دوستان این نکته را یادآوری کردند. از سوی دیگر، چند روز پیش یکی از دوستان انتقاد می­کرد که دیگر نوشته­های اجتماعی روی وبلاگ نمی­گذارم و همه­اش شده سفرنامه. راست می­گوید. هدف از راه­اندازی این وبلاگ، همانگونه که در معرفی­اش هم نوشته­ام، انتقادهای فرهنگی- اجتماعی نسبت به برخی هنجارها و رفتارهای خودمان است. اما واقعیت اینست که تحمل شنیدن نقد خیلی کم شده است. همه مدعی انتقادپذیری­اند؛ لیکن به محض اینکه انتقادی نسبت به ایشان بشود، می­گویند که شما به ما توهین کردی یا تهمت زدی. درست است که مرزبندی بین این سه مقوله، کار چندان ساده­ای نیست، اما به بیان ساده می­توانم اینگونه بگویم که...

مسابقه داستان­نویسی و خاطره­نویسی

گروه مدیریت جهانگردی و هتلداری در نظر دارد مسابقه داستان­نویسی و خاطره­نویسی برگزار نماید.

 شرایط شرکت در مسابقه:

·         خاطره­ها باید مرتبط با گروه مدیریت جهانگردی و هتلداری باشد (کلاسها، اردوها، برنامه­های جانبی و...)

·         اولویت با داستانهایی است که مرتبط با گروه، و یا به­طور کلی با گردشگری باشد.

·         هر خاطره و یا داستان از هزار واژه بیشتر نشود.

·         سبک و نوع نگارش آزاد است.

 به نفرات اول، دوم و سوم هر گروه (داستان­نویسی و خاطره­نویسی) به ترتیب بن­های 20 ، 15 و 10 هزارتومانی خرید کتاب اهداء می­شود.

 داستانهای برگزیده در نشریه گروه، و سپس در وبلاگ گروه منتشر خواهد شد.

 مهلت فرستادن نوشته­ها: 15 شهریور 1390

داستانها و خاطره ها باید به آدرس moghaddames@gmail.com فرستاده شود.

وقتی یکی از دانشجویان شما، پله های موفقیت را آنقدر تند تند پشت سر بگذارد که از شما هم جلو بزند، حسودی تان می شود. اصلاً یک کاری می کنید که نتوانسته باشد به گرد پای شما هم برسد؛ چه رسد به اینکه از شما جلو بزند. مثلاً برایش پرونده سازی می کنید. یا به دوستان تان می گویید که حالش را بگیرند تا بدجوری زمین بخورد. طوری که دیگر نتوانسته باشد بلند شود. اما راستش هیچ چنین احساسی به محمدرضا ندارم. محمدرضا گوهری همیشه خبرهای تازه­ای درباره کتابهای جدید، افراد نام­آشنا، و موسسات فعال گردشگری دارد. او به­طور مرتب سایتها، وبلاگها، شبکه­ها، نشریات و خلاصه هر چیزی که مرتبط با گردشگری باشد را بررسی می­کند. به جرأت می­گویم اطلاعات عمومی و سواد آکادمیکش بسیار بیشتر از بسیاری استادان و مدرسان رشته مدیریت جهانگردی است؛ به خودم که جرأت نمی­دهم بخواهم سوادم در زمینه گردشگری را با سواد وی در همین زمینه مقایسه کنم. در این چند سال، کم از او یاد نگرفته­ام. گویا در گشت و گذارش در اینترنت، با این سایت آشنا می­شود و ارتباط برقرار می­کند. خانم سوزان پاچر (Susanne Pacher)، مدیر این سایت که خودش کارشناس جهانگردی و برنده دو جایزه CEMA است، وقتی با میزان آگاهی و دانش محمدرضا آشنا می­شود، از او درخواست می­کند تا مصاحبه­ای درباره وضعیت جهانگردی ایران، به منظور شناساندن این کشور و امکانات و ظرفیت­های آن برای جهانگردی انجام دهد. محمدرضا درباره چگونگی پذیرش این پیشنهاد می­گوید:

...

... همایش بین المللی گردشگری پایدار سواحل دریای خزر، فرصت ها و تهدیدها در صدد است تا با آسیب شناسی صنعت گردشگری و تلاش برای دستیابی به راهکارهای علمی و عملی، گامی مؤثر جهت دستیابی کشور به جایگاه مناسب در این حوزه بردارد.

 مجری: دانشگاه مازیار- سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری

تاریخ برگزاری: 21 و 22 اردیبهشت 1391

 ...

قرار نبود به این زودی کم بیاری! ابازی برد و باخت داره؛ اما وسط بازی نمی تونی ول کنی بری. فکر می کردم توی این بازی، دهن همه رو سرویس می کنی. نمی دونم چی شد که کم اوردی... جات رو توی بازی ها خالی میذاریم. اصلن جات خالیه همیشه...

هادی بابامرادی، از دانشجویان علوم اجتماعی ام، نتوانست با بازی دنیا کنار بیاید، خودش را از چرخه بازی خارج کرد. نمی توانم باور کنم. همین که نیمه شب فهمیدم، به یکباره همه شر و شورهایش؛ کل کل کردن هایش؛ شوخی ها و نمک ریختن هایش؛ تعصبات لری-لکی اش؛ همه اش به یکباره ریخت جلوی چشمانم. اشک اما اجازه نداد به وضوح ببینم. یادش گرامی...

جمع آوری زباله

با پیگیری جناب آقای پارسایی، قرار است در روز پنجشنبه هفته آینده مورخ 16 تیرماه، زباله های رهاشده در دامان طبیعت جاده گلنده رود (احتمالا محدوده آبشار آب پری) توسط علاقمندان و دوستداران طبیعت جمع آوری شود. زمان و مکان تجمع نیز به زودی در همین وبلاگ اعلام خواهد شد.

منتظر حضور سبزتان هستیم!

برای کمک به دانشجویان درس تجزیه و تحلیل مسائل اجتماعی، کسانی که از مقالات علمی یا ترجمه شده خود، یک مقاله عمومی استخراج کنند، تا سقف یک و نیم نمره اضافه برای آنها در نظر گفته خواهد شد. این مقاله باید بر اساس فرمت مقاله عمومی (دارای مقدمه، بدنه و نتیجه گیری) بوده و بین 700 تا هزار واژه داشته باشد. آخرین مهلت برای ارائه این مقاله، چهارشنبه هشتم تیرماه خواهد بود.

کمر همت بسته­ایم به نابودی محیط زیست!

نمی­دانم ایمیلی که این روزها به شدت در حال فوروارد شدن است را دیده­اید یا خیر. برای من که چندین بار آمده است. همان که جنگلهای عباس­آباد را نشان می­دهد؛ در حالی­که خودرو شهرداری دارد زباله­هایش را پای درختان خالی می­کند. و چند تصویر از درختان آن محدوده گذاشته است که به خاطر نفوذ شیرابه­های زباله­ها، همه­شان خشک شده­اند. اما سخنم در اینجا با مسئولین نیست. سخنم با خودمان است. همین «ما»ئی که تا اینگونه کارها را از مسئولین می­بینیم، صدای­مان گوش فلک را پاره می­کند که «های!!! ببینید که ما چه مسئولین بی­تدبیری داریم. ببینید با جنگلهای ما چه کردند. ببینید نفت توی دریای­مان نشت کرد. ببینید رودخانه­مان را خشک کردند. ببینید دریاچه­مان را آلودند. ببینید...». اما خودمان را نمی­بینیم...

لینک این نوشتار در خبرگزاری دادنا:

http://www.dadna.ir/fa/news/23183/%DA%A9%D9%85%D8%B1-%D9%87%D9%85%D8%AA-%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C%D9%85%E2%80%8C%D8%A8%D9%87%E2%80%8C%D9%86%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%AF%DB%8C%E2%80%8E%D9%85%D8%AD%DB%8C%D8%B7%E2%80%8C%D8%B2%DB%8C%D8%B3%D8%AA!

کاش یک افغانی بودم!

از قافله فیس و افاده نسبت به ملیت، آنچنان عقب افتاده­ایم که دیگر کمترین کشوری است که برای ما فخر نفروشد. نمی­خواهم روی همه توانمندیهای­مان چشم­پوشی کرده و تنها به خرده­گیری بپردازم. اما شما را به خدا نگاهی به صفهای طولانی روبروی درب سفارتخانه­ها بیندازید. کسانی که از شب پیش، آنجا نشسته­اند تا فردا نوبت­شان شود. این را خودم چشیده­ام...

گروه مدیریت جهانگردی و هتلداری دانشگاه مازیار، با همکاری اداره کتابخانه­های عمومی شهرستان نور برگزار می­کند:

«شما که غریبه نیستید» 

 نشستی خودمانی با هوشنگ مرادی کرمانی

راوی  قصه های مجید

چهره ماندگار ادبیات؛ نویسنده: «قصه­های مجید»؛ «مهمان مامان»؛ «مربای شیرین»؛ «لبخند انار»؛ «خمره»؛ «مشتی بر پوست»؛ «بچه­های قالیبافخانه»؛ «شما که غریبه نیستید» و...

(برای آشنایی بیشتر با هوشنگ مرادی کرمانی، به این نوشته ام مراجعه کنید).

مکان: سالن کتابخانه عمومی نور

زمان: چهارشنبه 4/3/1390 ساعت 16:30 تا 18:30

 نمایشگاه همه آثار نویسنده با تخفیف ویژه 30% در محل برگزاری نشست، برقرار خواهد بود.

آبشار شمس­آباد

دوستانی که از جاده هراز رفت و آمد می­کنند، عموما آبشار شاهاندشت را دیده­اند. درباره این آبشار و البته فلعه «ملک بهمن»اش در آینده خواهم نوشت. اما این­بار می­خواهم به معرفی آبشاری بپردازم که به دلیل نزدیکی به آبشار شاهاندشت، قربانی شهرت شاهاندشت شده و ناشناخته مانده است. حدودا 65 کیلومتری محور آمل- تهران و پس از تونل وانا (که در اینجا به معرفی جاذبه های پشت این تونل پرداختم)، سمت چپ جاده، تابلوی منطقه ییلاقی وانا (امیری) به چشم می­خورد که در کنار یک پل قرار دارد. از روی پل که عبور کنید، بلافاصله سمت راست می­توانید وارد جاده­ای شوید که شما را به سوی آبشار شاهاندشت می­برد. اما اگر وارد جاده شاهاندشت نشده و جاده امیری را ادامه دهید، وارد منطقه کوهستانی امیری می­شوید که متشکل از 7 روستا است:...

با حضور: عیسی امیدوار (یکی از برادران امیدوار: نخستین جهانگردان ایرانی)؛ دکتر نعمت الله فاضلی (استاد دانشگاه علامه طباطبایی)؛ دکتر محمد فاضلی (استاد دانشگاه مازندران)؛ دکتر مرتضی قلیچ...

دور ایران در هشتاد روز: نیاز به یک همسفر

...د) ژول ورن، دور دنیا را در هشتاد روز به روایت کشید و من می­خواهم دور تنها یک کشور، هشتاد روز بگردم. اختلاف اینجاست که شخصیتهای داستان ژول ورن، هدف­شان تنها دور دنیا گشتن بود و آشنایی با جاذبه­های طبیعی، فرهنگی و تاریخی آن منطقه برای­شان اهمیتی نداشت. در حالیکه من، به طور متوسط برای هر استان مرزی، پنج روز وقت صرف می­کنم تا بتوانم تنها نقاط مرزی­اش را بشناسم. ضمن آنکه در برخی جاها (همچون جولفای آذربایجان در کنار جلفای ایران، زرنج افغانستان که زمانی پایگاه عیاران بود در نزدیکی زابل ایران، و...) از مرزهای سیاسی ایران خارج خواهیم شد تا به سرزمینهایی پا بنهیم که بدون بررسی و مطالعه آنها، بررسی نقاط داخلی نزدیک به آنها بی­معنا خواهد بود...

شکل­شاه، راه ساسانی، و جاده ناصری

همیشه از کنار این سه اثر تاریخی در جاده هراز گذر می­کنید؛ اما گمان نمی­کنم تاکنون حتی بسیاری­تان متوجه شده باشید که چنین اثری در نزدیکی راه قرار دارد. اگر بدانید، و به­ویژه اگر محیط دنج و بسیار زیباری کنارش را ببینید، حتما یک بار از آنجا بازدید کرده، و در آن محیط باصفا لذت خواهید برد...

...امسال یه ایده­ای به ذهنم رسید که از این به بعد، واسه دانشجوهای رشته مدیریت جهانگردی و هتلداری جشن تولد بگیریم. به این شکل که دانشجوهای هر ماه رو توی یه روز از اون ماه دعوت کنیم و براشون یه جشن کوچیک بگیریم. از فروردین شروع کردم که خودم و آقای پارسایی، مدیر قبلی گروه هر دومون توی این ماه به دنیا اومدیم. با بقیه دانشجوهای متولد این ماه، حدودا 20 نفری می­شدیم. خوبیش به این بود که از دانشجویان فارغ­التحصیل یا به اصطلاح دانش­آموخته متولد این ماه هم دعوت کرده بودیم بیان. و چند نفری­شون هم اومدن. یه کیک تولد که روش نوشته شده بود:...